Zware bepakking of steen op de maag
Opgedragen aan
Luca, mijn alles
17 juni 2004 - U23 januari 2012
en
Boeffie, mijn lief
29 augustus 1994 - U14 maart 2009
Twee honden in drie jaar tijd verliezen, hakt erin.
Bij mijn Golden Retriever Boeffie zou ik er nu achteraf, vrede mee kunnen hebben toen hij 3 jaar geleden overleed op ruim 14 jarige leeftijd, maar dat realiseerde ik me toen nog helemaal niet.
Hij was mijn eerste eigen hond en toen hij ging hemelen, was ik daar emotioneel nog nauwelijks op voorbereid. Ik wist toen nog niet dat de anderhalf jaar, die zouden volgen op deze gruwelijke waarheid, jaren werden, die het meeste leken op het lopen van een dagelijkse vierdaagse afstand, met tien kilogram bepakking op mijn rug.
Niet fit lopend zoals de gelukkige of getrainde soldaten de wandelmars aflegden, maar meer zoals één, die ondersteund door collega makkers, min of meer naar de finish werd gesleept.
Alleen voor mij was er geen finish. Het was alleen maar een kwestie van doorlopen, maar waar naar toe, stond niet in deze route beschrijving.
Bovendien was mijn hulphond Luca er ook nog en hoewel hij ook moest wennen aan de veranderingen in een huis zonder zijn oude wijze broer, zijn dagelijkse wandelingen, eetmomenten en andere behoeften werden geacht gewoon door te gaan.
Weinig mogelijkheden dus om de routine en de ritmes van dag en week te veranderen dus. En mocht ik op de één of andere manier hierin falen, wist Luca me op subtiele manier wel duidelijk te maken, dat het tijd was voor een van zijn behoeften van de dag.
Mijn levensmars ging in zekere zin gewoon door en of ik wilde of niet, ik moest mee op deze tocht. Na anderhalf jaar merkte ik dat de zware bepakking op mijn rug steeds lichter werd en op een gegeven moment ging ik weer normaal genietend door het leven met een rugzakje vol prettige herinneringen aan de tijd met Boeffie.
Het rugzakje was geen last meer, maar een metgezel in het dagelijkse leven van Luca en mij. Af en toe stopten we er zelfs wat in, wat zeker niet vergeten mocht worden en bij voorbaat al als herinnering moest worden vastgelegd.
Ik dacht dat het leven van Luca gewoon door zou hobbelen tot een jaar of twaalf, want dat hij fysiek niet zo oersterk was als Boeffie en 14 jaar zou worden, leek me wel duidelijk.
Bij Boef was mijn voorspelling dat hij 14 jaar zou worden, waarheid geworden. Dus het voorgevoel dat Luca de 12 zou gaan halen, was voor mij eerder een voldongen feit dan een hoopvolle wens.
Maar dat ik mezelf voor de gek hield, bleek, toen een keiharde waarheid zich aan mij opdrong. Niets 12 jaar. Zelfs een benijdenswaardige 10 jaren waren Luca niet gegeven.
7 jaar mocht hij worden en toen was het, na een maand doodziek zijn, ineens klaar, afgelopen, finito, dood. Niets geluksgetal 7. Niets tot 10 jaar hulphond zijn, met pensioen gaan en nog 2 jaar lekker genieten van de ouderdom. Niets van mijn 12 jarige wens bleek waarheid te worden.
Luca's dood lag als een steen op mijn maag. Een keihard gegeven, met een misselijkmakend gevoel dat mij permanent begeleide.
Geen rugzak met 10 kilo bepakking dit keer, maar een strakke band om mijn maag, dat door het ruiken van voedsel veranderde in braakneigingen. Pijn en steken kwamen na het eten van het broodnodige en al gauw had het kijken naar een foto van Luca hetzelfde effect.
De brok in mijn keel zwol af en toe op tot onmenselijke formaten en benam me zowel de eetlust als de adem. Soms kreeg ik zo weinig lucht, dat ik dacht dat ik niet meer op mijn benen kon blijven staan, omdat ze totale dienst weigerden. Trillend en naar adem snakkend moest ik dan gauw een stoel zoeken, omdat de rollator of kruk niet meer afdoende waren om mij overeind te houden.
Mocht ik het geluk hebben al in de (rol)stoel te zitten, kreeg ik het omgekeerde effect. Trillende en verzwakte ledematen weerhielden me om op te staan en ik vroeg me werkelijk af of al deze gevoelens nu de komende maanden een dagelijkse metgezel zouden worden op mijn levenspad. Ik kende betere reisgenoten. Deze konden me gestolen worden.
Omdat geen enkele hondse regelmaat mij meer sturing in de dag geeft en de leegte in huis soms al overheersend lijkt, betrap ik me soms op de gedachte, dat ik wil, dat ik dit alles misschien wel gedroomd heb en ik nog wakker aan het worden ben uit die nachtmerrie. Luca leek wel weg, of dood, maar dat was niet echt.
Het was maar droom, maar dan wel een heel beroerde. Of het was maar een film met een bar slecht scenario en bovendien was het toch niet echt gebeurd. Of ik keek naar de verkeerde tv-zender en kon de afstandsbediening niet meer vinden.
3 gedachtenvluchten die de keiharde werkelijkheid wat draaglijker zouden moeten maken. Het werkt niet.
Helaas hoef ik de afstandsbediening helemaal niet te zoeken.
Deze televisie heeft, heel ouderwets, maar 1 zender. En die kan je niet afzetten.
Hij zendt nog uit in zwart-wit. Kleur kent deze tv en deze film al helemaal niet. De film gaat over leven en dood en daar zit ook niets tussen. Je leeft of je bent dood. Punt.
Het is de film van een waargebeurd verhaal en ik speel de hoofdrol. En als ik die film niet af wil zien, ga ik dromen. En blijkt 's nachts dat ook de droom een keiharde dagelijkse nachtmerrie is. Vluchten in fantasieën is niet mogelijk.
Luca overleed op 23 januari 2012 aan een ongeneeslijk ziekte, na een vreselijk ziekbed van ruim een maand. Nog geen 3 jaar na mijn andere hond Boeffie.
Luca was pas 7 jaar oud. Hij laat een enorme leegte achter, maar ook vele mooie herinneringen voor in het rugzakje. Als nu die band om mijn maag en dat nare gevoel ook eens verdwenen.
Maar dat zal nog wel even tijd vragen.
Want twee honden in drie jaar tijd verliezen, hakt erin.
.JPG)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
_(Mobile).jpg)
.jpg)
.JPG)
.JPG)
_(Custom).JPG)
