Vrijdag 13 januari 2012
Prednison
Vanmorgen was ik al vroeg wakker en zeer benieuwd hoe het met Luca was. Hij lag naast mijn bed in zijn mandje en bleef lekker liggen toen ik hem goedendag zei.
Hij had bijzonder veel zin in zijn nieuwe voer en at die dag met smaak 5 blikjes voer. Een hond met zijn gewicht mag er 6.
Na overleg met Mirjam de dierenarts uit Beuningen, mocht ik een nieuwe voorraad blikjes gaan halen bij Pijnappel in Nijmegen. Die heeft ze ook en dan hoef ik niet zover naar Beuningen heen en weer te rijden. Dat is toch lief he!
De assistente Hetty van Dierenkliniek Pijnappel, kende ons helaas nog goed van het plotselinge overlijden van Indra, Luca's grote witte Herder vriendin. Die toen zo plotseling stierf op de tafel van Pijnappel.
Hetty had toen ook dienst en we konden er samen even over napraten.. Ze schrok om te horen dat nu Luca weer zo ziek is. En had erg met ons te doen.
Ze vond het zo erg te horen dat zowel Anita als ik, die zo goed voor hun honden waren, ze (mogelijk) zo jong moesten verliezen.
Ja meid, daar wordt niet naar gekeken. Wat belangrijk is, dat je kan zeggen dat je alles voor de hond over hebt gehad, dat hij een goed leven heeft gehad en dat je met fijne herinneringen kan terug kijken, En ook al is een leven kort, het moet een waardevol leven zijn geweest voor het dier, de hond. Een leven waar hij zichzelf heeft mogen uiten, mogen spelen, mogen wandelen, mogen leren, misschien wel training heeft gehad, maar ook liefde heeft mogen ontvangen, respect, vriendjes. En in Luca's geval heeft hij mij mogen laten zien, wat een talent hij had om als hulphond te leren en te werken. Hij was snel van begrip, enthousiast, werklustig, slim, snel. Het is een genot hem als hulp te hebben gehad, maar zeker als maatje. Hij was lief voor mens en dier en zelfs nu nog, nu hij zo ziek is., is hij nog super blij als hij een bekende tegenkomt,
Hij is een Golden Retriever met een Groot Gouden Hart. |